جنگل تنگه چهلچای مینودشت، یکی از میراثهای هیرکانی چند میلیون ساله، در سایهی بیتوجهی و نبود نظارت، به زبالهدانی بزرگ و عرصهای برای تخریب طبیعت بدل شده است.
مسعود ملکیان- پایگاه خبری ماران | جنگل تنگه چهلچای مینودشت، به عنوان یکی از جنگلهای هیرکانی و میراثی ارزشمند با قدمتی چندین میلیون ساله، امروز به زبالهدانی بزرگ تبدیل شده است. جنگلی که در این سالها هیچ نهاد یا ارگانی آنطور که باید مسئولیت آن را بر عهده نگرفته و با وجود حضور هزاران نفر از مهمانان طبیعت، به حال خود رها شده است؛ بهگونهای که هرکس به هر شکل که خواسته با این گنجینهی طبیعی رفتار کرده است.
قطع درختان، رهاسازی زباله در جنگل، جمعآوری قارچ ترافل(دنبلان)، روشن کردن آتش بر روی بافت خاک، تردد خودروهای آفرود و موتورسیکلتهای سنگین (موتور کراس) در دل جنگل، و ایجاد آلودگی صوتی با پخش موسیقی با صدای بلند، تنها بخشی از تهدیدات روزانهای است که بلای جان این زیستبوم کهن شده است.
هرچند کمبود نیروهای حفاظتی و نظارتی، همراه با فقدان امکانات نظافتی و بهداشتی، مزید بر علت است، اما نمیتوان رفتارهای خطرناکی را که از سوی برخی افراد ــ از آنها که برای استراحت و تفریح میآیند تا کسانی که با هدف سودجویی از منابع ارزشمندی چون قارچ و چوب درختان وارد جنگل میشوند ــ توجیه کرد. موضوعی که ضرورت دارد در زمینهی آموزش، فرهنگسازی، و بهویژه نظارت و مدیریت مستمر از سوی دستگاههای مسئول، با جدیت و همت بیشتری دنبال شود تا این میراث ارزشمند بیش از این در معرض نابودی قرار نگیرد.
این جنگل که اگر در کشوری مانند ژاپن قرار داشت شاید میتوانست با جذب گردشگر، منبع درآمدی چشمگیر حتی برای تأمین هزینههای اساسی کشور باشد، اینجا، در شهری که از نظر اقتصادی در زمرهی مناطق کمبرخوردار محسوب میشود، به حال خود رها شده است. مسئلهای گاه شکبرانگیز که متولیان مربوطه چه منفعتی از بیتوجهی به حفاظت از این میراث گرانبها دارند؛ میراثی که وجودش همواره برای انسان پربرکت بوده است.
انتهای پیام/
